Uniwersytet Papieski Jana Pawła II
w Krakowie
Wydział Filozoficzny

Wykład stanowi rezultat badań stanowiących istotną część szerszego projektu badawczego, przeprowadzonego przeze mnie w latach 2004-2007. Projekt ten w całości dotyczy sporu między Helmutem Plessnerem a Martinem Heideggerem na temat roli antropologii filozoficznej w poszukiwaniu istoty człowieka.
Jak doszło do tego, że twórca ontologii fundamentalnej nagle zaczął postrzegać właśnie antropologię filozoficzną jako poważny problem w filozofii XX wieku? Jakie zarzuty postawił pod adresem tej antropologii? Dlaczego wreszcie naczelny krytyk antropologii sam był podejrzewany o to, że jego myślenie filozoficzne jest zakamuflowaną filozofią człowieka? Przede wszystkim na te trzy pytania staram się odpowiedzieć w przygotowanym wykładzie, który składa się – stosownie do semestru jesienno-zimowego i wiosenno-letniego - z dwóch części.

Semestr I. OD FILOZOFII ŻYCIA DO FILOZOFII EGZYSTENCJI.
1. Zapowiedź przełomu.
1.1. W poszukiwaniu istoty filozofii.
1.2. Właściwy przedmiot filozofii jako nauki pierwotnej.
1.2.1. „Ja” a pytanie o sens„Ja jestem”.
1.2.2. Przeciw teoretycznej wykładni życia.
1.2.3. Przeżycie jako wydarzanie bycia sobą.
1.2.4. „Jak zatroskanego samoprzyswojenia”.
1.2.5. „Bycie sobą” jako wyłącznie moje bycie.
2. Ontologiczne tło filozofii życia.
2.1. Fenomenologia życia.
2.1.2. Życie a Dasein.
2.1.3. Rozumienie człowieka – prymat ujęcia ontologicznego przed antropologicznym.

W części pierwszej wykładu przedstawiona jest z jednej strony droga myślowa wczesnego Heideggera aż do stworzenia przezeń podstaw ezgystencjalnej analityki jestestwa ludzkiego, z drugiej zaś strony uwaga jest zwrócona na źródła krytycznego zainteresowania Heideggera antropologią filozoficzną.